Çocuk İş Cinayetleri ve Emeğin Metalaşması
Alanya'da iki gencin yangında hayatını kaybetmesi, çocuk emeğinin sorunlarını ortaya koydu.
Süleyman Tuna Ergüler ve Eymen Enes Aygece, 16 yaşındaydılar ve mesleki eğitim merkezi (MESEM) programı kapsamında Alanya'da bir otelde çalışıyorlardı. Kaldıkları personel lojmanında çıkan yangın sonucu ağır yaralandılar. Eymen 37 gün, Süleyman ise 39 gün süren mücadelelerinin ardından yaşamlarını yitirdi. Bu olay, çocuk emeğinin üretim sürecinin bir parçası haline gelmesinin ciddi sonuçlarından birini gösteriyor. MESEM uygulamaları sayesinde çocuklar, eğitim hakkının öznesi olmaktan uzaklaşarak, işletmelerin ucuz iş gücü ihtiyacının bir parçası hâline getiriliyor. Eğitim ile üretim arasındaki denge bozuldukça, çocukluk da metalaşıyor. Çocukların okuldaki zamanı, bedeni ve geleceği piyasanın ihtiyaçlarına göre yeniden şekilleniyor ve bu durum, çocuk emeğini ekonomik büyümenin temel unsurlarından biri haline getiriyor. İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği (İSİG) Meclisi verilerine göre, 2013'ten bu yana en az 852 çocuk iş cinayetlerinde hayatını kaybetti. Bu ölümlerin 291'i 5-14 yaş arasındaki çocuklara ait. Tarım, sanayi, turizm ve inşaat gibi çeşitli sektörlerde çocuklar eğitim sıralarında değil, üretim alanlarında yaşamlarını kaybediyor. Bu durum yalnızca yoksulluğun bir sonucu değil. Orta vadeli programlar, kalkınma planları ve mesleki eğitim uygulamaları, çocuk emeğini daha erken yaşta üretime sokmayı hedefliyor. Kamu kaynakları mesleki eğitim teşviki adı altında sermayeye aktarılırken, çocukların eğitim hakkı piyasanın ihtiyaçlarına göre yeniden şekilleniyor. Bugün çocuklar, gelişmesi gereken bireyler olmaktan ziyade, üretime katılması beklenen birer emek gücü olarak görülüyor. Bu nedenle yaşananlar münferit kazalardan ibaret değil; çocuk emeğinin sermayeye sunulmasının bir sonucudur.
