Kumların arasında yüzlerce göl oluşuyor

NASA'nın haziran ayında çektiği uydu görüntülerinde, çöl benzeri bir alanda mavi ve yeşil göllerin, yağmur sularıyla dolduğunu gösteriyor. Bu bölge, yıllık ortalama 125 santimetre yağış alıyor; bu da Londra'nın yıllık yağış miktarının neredeyse iki katı. Yağışlı dönemlerde kum tepelerinin arasındaki çukur alanlar su birikintileriyle doluyor. Kumların altında yer alan geçirimsiz kaya ve kil tabakaları, yağmur suyunun hızla yer altına sızmasını engelliyor. Bu durum, kum tepelerinin arasında yüzlerce geçici tatlı su gölünün oluşmasına neden oluyor. Göllerdeki su seviyesi genellikle haziran ayında zirveye ulaşıyor. Ancak yağmurların azalmasıyla bu manzara değişiyor. Ağustos ile kasım döneminde yer altı su seviyesi düşerken, göller küçülmeye başlıyor ve aralık ayına gelindiğinde büyük kısmı kuruyor. Bir sonraki yağış mevsiminde ise bu döngü yeniden başlıyor. Lençóis Maranhenses’teki kumul alanı yaklaşık 900 kilometrekarelik bir alanı kaplıyor ve burada 30 metre yüksekliğe ulaşabilen beyaz kuvars kum tepeleri bulunuyor. Kurak dönemde rüzgarlar, saatte en az 50 kilometre hızla eserken, kumları yılda ortalama 4 ila 25 metre batıya doğru taşıyor. NASA'nın uyduları, bu hareketin uzun vadeli etkilerini de gözler önüne seriyor. 1986 ile 2026 yılları arasında, kumul alanın bazı bölümleri yaklaşık 500 metre batıya kaymış durumda. Sürekli hareket eden kumlar, geniş alanlarda bitki örtüsünün gelişmesini de engelliyor. Lençóis Maranhenses Milli Parkı, 2024 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne dahil edildi. Parkta 850’den fazla tür kaydedilmiş; bunlar arasında balıklar, kuşlar, sürüngenler ve memeliler bulunuyor. Bazı balık türleri, göller kuruduğunda nemli çamurların içine çekilerek hareketsiz kalıyor ve yağmurların geri dönmesini bekliyor.