Yemen'deki savaşta yeni bir dönem başladı

Yemen'deki çatışmalar devam ederken, Kızıldeniz'e taşan gelişmeler yeni bir eğilimi ortaya koyuyor. Uzun yıllar drone savaşında avantajı elinde bulunduran Huşit grubu, artık karşıtları tarafından da aynı silahın kullanılmasıyla ateş altında kalıyor. Bu, güç dengesinin değiştiği anlamına gelmiyor; Huşitlerin füze ve drone üstünlüğü henüz kaybolmuş değil.

Ancak, uluslararası alanda tanınan hükümete bağlı güçlerin bu tür savaşları artarak kullanması, çatışmanın doğasını değiştirebilir. Özellikle dağınık operasyonlardan, organize ve sürdürülebilir bir yeteneğe geçiş yapılması durumunda bu değişim daha da belirginleşecektir. Son günlerde hükümete bağlı güçler, Marib, el-Cevf, Taiz, Hacce, el-Dhalea ve diğer cephelerde Huşit mevzilerine karşı drone kullanarak saldırılarda bulunduklarını açıkladı.

Bu operasyonlardan birçoğuna dair görüntüler de paylaşıldı. Huşitlerin drone gücü henüz eşitlenmiş durumda değil. Onların yıllara dayanan tecrübesi ve gelişmiş bir füze ve drone altyapısı var.

Ancak hükümetin, savaş alanında değişim yaratmak için tam bir eşitliğe ihtiyacı yok. Huşitlerin toplandığı yerler, araçları, topçuları ve komuta merkezlerinin saldırıya açık hale gelmesi, onların konuşlanma, hareket ve ikmal düzenlerini değiştirmelerini zorunlu kılabilir. Savaşa dair düşmanı davranış değiştirmeye zorlamak, askeri bir başarıdır.

Huşitlerin savunmaya geçtiğini söylemek yanlış olur. Geniş kapsamlı saldırı operasyonları gerçekleştiriyorlar. Marib ve Hadramut'u vurmaya devam ediyorlar, al-Makha'ya (Mocha) tekrar hedef alıyorlar, Suudi Arabistan'a karşı saldırıları artırıyorlar ve Kızıldeniz ile Bab el-Mandeb'e yöneliyorlar.

Ancak, bir grubun stratejik olarak savunmada olması ile bazı cephelerde olası bir saldırıya hazırlık yapması arasında fark vardır. Burada, son saldırıların coğrafyası sayıdan daha önemli hale geliyor. Marib, Taiz, al-Makha ve batı kıyısı, potansiyel bir kara savaşının ana kapılarıdır.

Marib, doğuya giden ve hükümetin en önemli askeri ve siyasi merkezlerinden biridir. Bu bölgelerdeki kamp ve hareketlerin saldırıya uğraması yalnızca kayıplara yol açmakla kalmaz, aynı zamanda konuşlanma, savunma, tepki hızı ve takviye kaynaklarını da açığa çıkarabilir.

Taiz, merkezi ve kıyı noktasını temsil ediyor. Bu cephelerin faaliyete geçirilmesi, büyük güçlerin sıkıştırılmasını sağlayabilir ve batı kıyısına veya diğer cephelere kolay yeniden konuşlanmalarını engelleyebilir. Al-Makha ve batı kıyısı ise farklı bir öneme sahip.

Şehrin güneyinde Bab el-Mandeb, kuzeyinde ise Hodeidah'a giden yol uzanmaktadır. Bu nedenle, al-Makha'nın füzeler ve dronlarla tekrar hedef alınması, kıyı boyunca olası bir kara operasyonu başlarsa çok önemli bir cephe olabileceğinin test edilmesi olarak da değerlendirilebilir.

Marib, Taiz, al-Makha, el-Dhalea, el-Cevf, Saada ve Hodeidah'da olanların kombinasyonu, her cepheyi ayrı bir olay olarak görmekte zorluk çıkarıyor. Bu, kara savaşına yönelik bir karar alındığı anlamına gelmiyor; ancak tarafların bu olasılığı ciddiye almaya başladıkları anlamına geliyor.

Bu nedenle, önümüzdeki dönem için en önemli gösterge, füze veya drone sayısı değil, güçlerin ve yedeklerin hareketi ve mühimmat transferidir. Bu hareket, belirli bir eksende yoğunlaşmaya başladıktan sonra, cepheyi test etmekten, cepheyi hazırlamaya geçilecektir. İşte bu bağlamda, Başkanlık Liderlik Konseyi Başkanı Raşad el-Alimi'nin son açıklamaları anlaşılmalıdır.

Alimi, Huşitlere silah bırakma ve ülkenin siyasi yaşamına katılma seçeneği sunarken, bundan sonra hiçbir Huşit eyleminin cevapsız kalmayacağını veya kapsamlı bir caydırıcılık olmadan geçmeyeceğini belirtti. Stratejik hedefi, devlet kurumlarının yeniden tesis edilmesi olarak tanımladı ve sürdürülebilir barışın devletin silah ve egemenlik üzerindeki tekeline dayandığını vurguladı.

Eğer bu açıklamalar eylemle desteklenmemiş olsaydı, yalnızca artan siyasi söylem olarak görülebilirdi. Ancak Alimi'nin son mesajının ağırlığını artıran şey, sahada olup bitenlerdir. Hükümet dronları açıkça çatışmaya girmiş durumda.

Birden fazla cephede topçu ateşi devreye girmiş ve askeri hazırlık artıyor. Hükümet, caydırıcılık konusunda daha net konuşuyor. Gerçek sınav, bu hamlelerin sürdürülebilir bir operasyon doktrinine dönüşüp dönüşmeyeceği olacak; Huşitlerin herhangi bir saldırısının doğrudan bir maliyeti olması ya da hükümet güçlerinin saldırıları absorbe edip sınırlı yanıtlar vermeye devam etmesi arasında bir fark var.

Tüm bunlar daha büyük bir bölgesel bağlam içerisinde gerçekleşiyor. Hürmüz Boğazı'ndaki karmaşa ve ABD-İsrail savaşının İran üzerindeki etkisi Kızıldeniz'in stratejik değerini artırıyor. Hürmüz güvenliğini kaybettikçe, Suudi Arabistan'ın batıya olan enerji ve ticaret yolları daha önemli hale geliyor.

Burada, Bab el-Mandeb'in değeri Huşitlerin elinde bir güç kartı olarak otomatikman yükseliyor. Coğrafi denge oldukça karmaşık: İran, Hürmüz üzerinde baskı kurabiliyor, Huşitler Bab el-Mandeb'i tehdit etme yeteneğine sahip ve Suudi Arabistan, iki koridor arasında stratejik olarak konumlanmış durumda.

Bunun karşılığında Riyad, Kızıldeniz'i koruma düzenlemeleri üzerinde çalışıyor; Yemen hükümeti güçleri de sahada daha fazla faaliyet gösteriyor. Bu, önceki savaşlardan farklı bir formül ortaya çıkarabilir: Yemen güçleri, kara çatışmasının büyük kısmını üstlenirken, Suudi Arabistan ve ortakları deniz yollarını koruma, caydırıcılık ve destek sağlama rolü üstlenebilir.

Tehlikeli olan, herkesin artık savaşın eşiğine yaklaşması: Huşitler, Suudi Arabistan'a, Yemen hükümetine ve uluslararası deniz trafiğine ne kadar baskı uygulayabileceklerini test ediyor. Bu arada hükümet güçleri, yeni araçları ve inisiyatifi yeniden kazanma yeteneklerini test ediyor.

Suudi Arabistan da yeni bir caydırıcılık oluşturmaya çalışıyor. ABD-İran karşıtlığı devam ederken, bu durum açık bir savaşa yol açabilecek stratejik hata payını genişletiyor.