Almanya büyüklüğünde alana milyonlarca ağaç dikildi: Sarı Nehir'in durumu değişti

Çin’in Loess Platosu’nda yapılan büyük ağaçlandırma ve mühendislik projeleri, Sarı Nehir’in su dinamiği ve görünümünde köklü değişikliklere neden oldu. Araştırmalar, nehrin yıllık sediment taşıma kapasitesinin tarihsel ortalamalara göre %85 oranında azaldığını ortaya koydu. 1919-1959 yılları arasında yılda ortalama 1,6 milyar ton sediment taşıyan Sarı Nehir, 2000-2020 yılları arasında ise yıllık ortalama 240 milyon ton sediment taşımaya başladı.

Bu çalışmalar sonucunda suyun renginde de önemli değişiklikler gözlemlendi. Nehrin birçok bölgesinde geleneksel sarı ton, yerini kahverengi ve yeşil tonlara bıraktı. - BİTKİ ÖRTÜSÜ RESTORASYONU ODAK OLDU - Değişim, 1970-1990 yılları arasında mühendislik projeleriyle başladı.

Havza geneline kurulan tarımsal teraslar, küçük tutma barajları ve göletler, toprağın nehir yatağına ulaşmasını engelledi. 2010 yılı itibarıyla nehir üzerindeki göletlerde yaklaşık 19,32 milyar ton sediment birikti. 1999 yılından sonra devreye giren 'Yeşil İçin Tahıl' (Grain for Green) programı ile bitki örtüsü restorasyonuna daha fazla odaklanıldı.

Bu program, eğimli ve verimsiz tarım arazilerinin orman, çalı ve meraya dönüştürülmesini hedefliyordu. 2020 yılı itibarıyla bu proje ile 34,3 milyon hektarlık bir alana ulaşıldı. Ağaçlandırma ve arazi ıslah programı için 2019 yılına kadar toplamda 517 milyar yuan (yaklaşık 80 milyar ABD doları) harcandı. - EKOLOJİK YAN ETKİLERİ - Alınan önlemler, nehir sisteminde yeni yönetim zorluklarını da beraberinde getirdi.

1997 yılında aşırı su tutma ve kontrol müdahaleleri nedeniyle Sarı Nehir, 226 gün boyunca denize ulaşamadı ve nehir yatağının 704 kilometrelik kısmı tamamen kurudu. Bu durumun ardından, 1999'dan itibaren su akışı düzenlemesine gidildi.

Bilim insanlarının yayımladığı raporlara göre, sediment tutucu barajlar ve göletler zamanla dolduğu için depolama kapasitelerini kaybetmeye başladı. Araştırmacılar, fiziksel yapıların ömrü azaldıkça toprak kaynağında tutulmasını sağlayan bitki örtüsünün uzun vadede ana unsur olacağını vurguluyor.