Ceuta'da hükümete karşı gösteri: Göçmenler zor durumda

Ceuta'ya vardığımda, hükümeti protesto etmek için bir gösteri düzenlendiğini öğrendim ve bu durumu görüntülemek için hazırlık yaptım. İçişleri Bakanlığı, çoğu göçmenin Fas'a döndüğünü söylese de, katılımcılar "Ceuta satılık değil", "Pedro Sánchez istifa!" ve "Ceuta, birleşik, asla yenilmeyecek!" sloganları atarak, kendilerini terkedilmiş, küçük düşürülmüş ve ihanete uğramış hissettiklerini belirttiler. Bir kadın, "Bu olamaz, İspanya'nın Ceuta'da neler olup bittiğinden haberdar olmayan bu kadar işe yaramaz bir istihbarat servisi olmamalı" diyerek, iki gecedir uyuyamadığını ve torunlarıyla evde kapandığını ifade etti. Bir başka katılımcı ise, İspanyol bayrağını sallayarak, "Burada 3,000 askerimiz var, bunlar Ceuta'yı korumak için konuşlandırılmalıydı" dedi. Üçüncü bir protestocu, "Kimse çıkıp bir şey söylemedi. En azından ne yapacağımızı, bir planı açıklasınlar. Hiçbir şey yok" şeklinde hükümetin göç politikalarını ve krizi yönetimini sert bir şekilde eleştirdi. Göçmenlerin çoğunlukla erkeklerden oluşması, etkinin hissedilmesine neden oldu. Hükümet Delegasyonu'na göre, Ceuta'da en az 1,000 çocuk da dahil olmak üzere belirli bir sayıdaki göçmen kaldı ve plajlarda, sokaklarda, park ve terkedilmiş alanlarda dolaşıyorlar. Bir göçmen, "Fas'ta para yok. Bu yüzden İspanya'ya geldik. Ama burada çok kötü muamele gördük" diyerek, 33°C sıcaklıkta ana bir sokakta amaçsızca dolaşırken bana söyledi. Başka bir göçmen ise, "Babam, bütün ailem fakir. Şimdi buradayız ve geçinmeye çalışıyoruz. Sokakta yatıyoruz. Hayat çok zor ama..." diyerek şehrin limanına doğru ilerledi. Ona, "Burada kalmayı mı deneyeceksin yoksa geri mi döneceksin?" diye sordum. "Şimdilik burada. Ne kadar dayanabileceğimi bilmiyorum" şeklinde yanıtladı. Göçmenlerin varlığı, orta ve empatik göçmen olarak kendilerini tanımlayan yerel halkta bile bir savunmasızlık hissi yaratıyor. Bir adam, köpeğiyle oynarken, "Her şey kontrolden çıkıyor, güvenlik güçlerinin yetişemediğini hissediyorsun" dedi. "Fas'ta yaşayanlar ve burada yaşayanlar için, bir sınır olmalı ve bu sınırın sağlam olması gerekiyor" şeklinde konuştu. Devlet güvenlik güçlerinin görünür varlığı, bu kaygıyı hafifletmiyor. Geldiğim gün, kameram, şehrin merkez plajlarından birinde göçmenlerle ilgili bir operasyonu kaydetti. Kısa bir süre sonra, sınırda başka göçmenlerin otobüsten indirilip, geldikleri yere geri götürüldüğünü izledim. Kriz aynı zamanda bir insanlık dramı. İspanyol yetkililer, sınırı geçmeye çalışırken en az 75 kişinin boğulduğunu, ancak daha fazla kurban olabileceğinden endişe edildiğini ifade etti. Kalan göçmenler, geçim sıkıntısı yaşıyor. Krizin başlangıcından bu yana, Luna Blanca adlı sivil toplum kuruluşu en az 4,000 insana yardım sağladığını belirtti. Çekim yaptığım gün, sadece iki saat içinde 2,000 gıda porsiyonu dağıtıldı. Koordinatör Halima Ahmed Iacobi'ye, bu tür eylemlerin çekim merkezi oluşturacağına dair endişesi olup olmadığını sordum. "Öncelikle insanız. İnsanların açlıktan ölmesine izin veremeyiz. O zaman insanlık nerede? Çekim merkezi ile ne ilgileniyoruz?" diyerek, göçmenlere süt, ekmek, sünger kek ve bisküvi dağıttı. "Çekim merkezi nedir biliyor musun? Çekim merkezi, sosyal medyada yayılan, bir göçmenin İspanya'ya geldiğinde kırmızı halının serildiği, 1,500 veya 1,800 euro yardımı alacağı, her tür sosyal yardıma erişebileceği söylentileridir. Tek gereken, onlara bir araba ve tatil evi verildiğini söylemektir. İşte bu çekim merkezi" şeklinde yanıtladı. Ceuta'da 30 saatten az kaldım ve krizin başlamasından dört gün sonra ayrıldım. Öfke, korku, kaygı, anlamama, güvensizlik, şaşkınlık ve merhamet arasında, Otonom Şehir'in normalleşme mücadelesinin belirsiz bir şekilde devam ettiği görülüyor.