Paraşütle uçaktan atılan 76 kunduz bölgenin kaderini değiştirdi

Kunduzların taşınacağı Chamberlain Basin dağlık ve yoğun ormanlarla kaplıydı. Karayoluyla ulaşımın güç olması nedeniyle Idaho Balık ve Av Departmanı, kunduzları havadan taşımaya karar verdi. Departman çalışanı Elmo Heter, kunduzların yere güvenli bir şekilde ulaşması için özel ahşap kutular hazırladı.

İkinci Dünya Savaşı'ndan kalma paraşütler kutulara bağlandı. Kutular yere indiğinde açılıyor ve kunduzlar dışarı çıkabiliyordu. Sistem, önce ağırlıklarla, ardından Geronimo adı verilen bir kunduzla test edildi.

Testlerin başarılı olması üzerine Ağustos 1948'de operasyon başladı. Toplam 76 kunduz paraşütle doğaya bırakıldı ve bunlardan 75'i hayatta kaldı. Yeni bölgelerine ulaşan kunduzlar kısa süre içinde koloniler oluşturmaya ve akarsular üzerinde barajlar inşa etmeye başladı.

Kunduzlar, yeni bölgelerine yerleştikten sonra hızla akarsular üzerinde barajlar kurmaya başladı. Bu barajlar, su akışını yavaşlatarak yeni göletlerin ve sulak alanların oluşumunu sağladı. Zamanla bu alanlar, balıklar, kuşlar ve diğer yaban hayvanları için yaşam alanı haline geldi.

Kunduzların oluşturduğu barajlar, suyun hızla akmasını önleyerek toprağın nemli kalmasına yardımcı oluyor. Su çevredeki araziye yayıldığı için bitki örtüsü kurak dönemlerde daha uzun süre canlı kalabiliyor. Yıllar geçmesine rağmen bu yöntemin olumlu etkileri devam ediyor.

Kunduzların oluşturduğu sulak alanlar, suyun arazide tutulmasına, yer altı sularının beslenmesine ve kuraklığa karşı daha dayanıklı bölgelerin oluşmasına katkı sağlıyor. Daha nemli kalan bitki örtüsü, orman yangınlarının hızla yayılmasına karşı doğal bir tampon görevi görüyor. Kunduzların ekosistem üzerindeki bu etkisi nedeniyle benzer yöntemler, ABD'nin farklı bölgelerindeki sulak alan restorasyon çalışmalarında kullanılmaya devam ediyor.